Hace unos meses, Suécia cumplía el sueño de la STASI, la policía secreta de la Alemania Oriental, de controlar absolutamente todo.
El verano pasado, Francia vió como un decretazo creaba dos bases de datos que incluye información variada sobre cualquier ciudadano mayor de 13 años con algún tipo de actividad pública.
En Septiembre, justo hace unos días, saltó la noticia referente a la integración europea en materia de policía y recolección de datos de “inteligencia”, incluyendo un área de cooperación entre la Unión Europea y los Estados Unidos dedicada a la “libertad, la seguridad y la justícia”.
Ayer mismo sucedía en Londres lo mismo. Un proyecto por el cual el gobierno británico quiere almacenar los datos de absolutamente todas las comunicaciones de sus ciudadanos en aras de combatir el terrorismo, el abuso de menores, los asesinatos y el tráfico de drogas.
La ministra del Interior británica, la laborista Jacqui Smith, quiso parar la tormenta que ella mismo desató alegando que
la base de datos no va a incluir el contenido de las comunicaciones o mensajes, pero si desde donde se realizan y la identidad de los comunicantes.
Sin embargo, por mucho que se piense que si no se tiene acceso a las conversaciones las escuchas no son eficaces, ésto es completamente falso.
Los datos que se incluirán en esa base de datos se podrían denominar “traza privada”.
Sabiendo solamente quien envía o recibe mails, peticiones de chat o llamadas telefónicas, cuando y desde dónde, se pueden aproximar afinidades políticas, sentimentales, sexuales, religiosas e incluso aspiraciones profesionales.
Se trata de información personal, de datos que describen la intimidad, cuya captura y utilización debería estar garantizada por la tutela judicial. Sin que un juez lo controle, probablemente sin que ni el juez pueda llegar a saberlo, información personal sensible, que merece la máxima protección, podría estar al acceso de personas cuyas buenas intenciones no hay por qué presuponer.
En este momento, algún lector podrá pensar que “ésto se hace en Gran Bretaña, Francia o Suécia, y no nos afecta“. Otra vez se equivocará.
“Ah, claro. Ahora viene lo de que no se tardará mucho en aplicar esta política.”
Fallo otra vez: En España se aprobó un Real Decreto idéntico justo hace ahora tres años, en 2005, por otro gobierno socialista y autoproclamado “progresista”.
Cómo no, todas estas medidas se toman para proteger los derechos de los ciudadanos, ciudadanos que ven como su derecho a la intimidad desaparece de un día para otro, sin ninguna garantía que éstas medidas totalitarias sean efectivas.
Curiosamente, todas éstas medidas más restrictivas y totalitarias vienen de la mano de gobiernos “progresistas”. Algo falla.
Faz nuns meses, Suécia cumpria o sonho da STASI, a polícia secreta da Alemanha Oriental, de controlar absolutamente tudo.
O verão passado, França vió como um decretazo criava duas bases de dados que inclui informação variada sobre qualquer cidadão maior de 13 anos com algum tipo de actividade pública.
Em Setembro, justo faz nuns dias, saltou a notícia referente à integração européia em matéria de polícia e recolección de dados de “inteligência”, incluindo um área de cooperação entre a União Européia e os Estados Unidos dedicada à “liberdade, a segurança e a justícia”.
Ontem mesmo sucedia em Londres o mesmo. Um projecto pelo qual o governo britânico quer armazenar os dados de absolutamente todas as comunicações de seus cidadãos em aras de combater o terrorismo, o abuso de menores, os assassinatos e o tráfico de drogas.
A ministra do Interior britânica, a laborista Jacqui Smith, quis parar a tormenta que ela mesmo desatou alegando que
a base de dados não vai incluir o conteúdo das comunicações ou mensagens, mas se desde onde se realizam e a identidade dos comunicantes.
No entanto, por muito que se pense que se não se tem acesso às conversas as escutas não são eficazes, ésto é completamente falso.
Os dados que incluir-se-ão nessa base de dados poder-se-iam denominar “traça privada”.
Sabendo somente quem envia ou recebe mails, petições de chat ou telefonemas telefónicos, quando e desde onde, se podem aproximar afinidades políticas, sentimentais, sexuais, religiosas e inclusive aspirações profissionais.
Trata-se de informação pessoal, de dados que descrevem a intimidai, cuja captura e utilização deveria estar garantida pela tutela judicial. Sem que um juiz o controle, provavelmente sem que nem o juiz possa chegar ao saber, informação pessoal sensível, que merece a máxima protecção, poderia estar ao acesso de pessoas cujas boas intenções não há por que presuponer.
Neste momento, algum leitor poderá pensar que “ésto se faz em Grã-Bretanha, França ou Suécia, e não nos afecta“. Outra vez equivocar-se-á.
“Ah, claro. Agora vem o de que não demorar-se-á muito em aplicar esta política.”
Falho outra vez: Em Espanha aprovou-se um Real Decreto idêntico justo faz agora três anos, em 2005, por outro governo socialista e autoproclamado “progressista”.
Como não, todas estas medidas se tomam para proteger os direitos dos cidadãos, cidadãos que vêem como seu direito à intimidai desaparece de um dia para outro, sem nenhuma garantia que estas medidas totalitarias sejam efectivas.
Curiosamente, todas estas medidas mais restrictivas e totalitarias vêm da mão de governos “progressistas”. Algo falha.
Fai uns meses, Suécia cumpría o soño da STASI, a policía secreta da Alemania Oriental, de controlar absolutamente todo.
O verán pasado, Francia vió como un decretazo creaba dúas bases de datos que inclúe información variada sobre calquera cidadán maior de 13 anos con algún tipo de actividade pública.
En setembro, xusto fai uns días, saltou a noticia referente á integración europea en materia de policía e recolección de datos de “intelixencia”, incluíndo un área de cooperación entre a Unión Europea e os Estados Unidos dedicada á “liberdade, a seguridade e a justícia”.
Onte mesmo sucedía en Londres o mesmo. Un proxecto polo cal o goberno británico quere almacenar os datos de absolutamente todas as comunicacións dos seus cidadáns en aras de combater o terrorismo, o abuso de menores, os asasinatos e o tráfico de drogas.
A ministra do Interior británica, a laborista Jacqui Smith, quixo parar a tormenta que ela mesmo desatou alegando que
a base de datos non vai incluír o contido das comunicacións ou mensaxes, pero si desde onde se realizan e a identidade dos comunicantes.
Con todo, por moito que se pense que si non se ten acceso ás conversacións escóitalas non son eficaces, ésto é completamente falso.
Os datos que se incluirán nesa base de datos poderíanse denominar “traza privada”.
Sabendo soamente quen envía ou recibe mails, peticións de chat ou chamadas telefónicas, cando e desde onde, pódense aproximar afinidades políticas, sentimentais, sexuais, relixiosas e ata aspiracións profesionais.
Trátase de información persoal, de datos que describen a intimidade, cuxa captura e utilización debería estar garantida por tutélaa xudicial. Sen que un xuíz contróleo, probablemente sen que nin o xuíz poida chegar a sabelo, información persoal sensible, que merece a máxima protección, podería estar ao acceso de persoas cuxas boas intencións non hai por que presupoñer.
Neste momento, algún lector poderá pensar que “ésto faise en Gran Bretaña, Francia ou Suécia, e non nos afecta“. Outra vez equivocarase.
“Ah, claro. Agora vén o de que non se tardará moito en aplicar esta política.”
Fallo outra vez: En España aprobouse un Real Decreto idéntico xusto fai agora tres anos, en 2005, por outro goberno socialista e autoproclamado “progresista”.
Como non, todas estas medidas tómanse para protexer os dereitos dos cidadáns, cidadáns que ven como o seu dereito á intimidade desaparece dun día para outro, sen ningunha garantía que estas medidas totalitarias sexan efectivas.
Curiosamente, todas estas medidas máis restrictivas e totalitarias veñen da man de gobernos “progresistas”. Algo falla.
# # #el unes meses, Suécia complissiá lo sòn de la STASI, la polícia secrèta de l'Alemanha Orientala, de controtlar absoludament tot.
L'estiu darrièr, França vió coma un decretazo creaue doas basas de donadas qu'inclutz informacion variada sobratz quin ciutadan màger que siá de 13 ans amb qualque tipe d'activitat publica.
En Setembre, just fa unes jorns, sautèt la notícia referent a l'integracion europèa en matèria de polícia e recolección de donadas de “intelligéncia”, en inclusent un airal de cooperacion entre l'Union Europèa e l'Estats Units consacrada a la “libertat, la seguretat e la justícia”.
Ièr meteis succedissiá en Londres çò de meteis. Un projècte que lo govèrn britanic vòl per el almacenar las donadas d'absoludament totas las comunicacions de los sieus ciutadans en aras de combatre lo terrorisme, l'abús de mendres, los assassinats e lo trafic de drògas.
La ministra de l'Interior britanica, la trabalhista Jacqui Smith, volguèt parar la tempèsta qu'ela meteis desató en allegant que
La basa de donadas va pas inclure lo contengut de las comunicacions o messatges, mas se dempuèi a on se realizan e l'identitat dels comunicantes.
Malgrat aiçò, per fòrça que se pense que cnjse s'a pas accès a las convèrsas las escotas son pas eficaças, ésto es entièrament fals.
Las donadas que s'incluràn en aquesta basa de donadas se poirián nomenar “traza privada”.
En sabent pas que qui envie o recep de mails, de peticions de chat o telefonadas telefonicas, quand e dempuèi ont, se pòdon aproximar afinidades politicas, sentimentalas, sexualas, religiosas e quitament d'aspiracions professionalas.
Se tracta d'informacion personala, de donadas que descrivon l'intimitat, cuya captura e utilizacion auriá d'èsser garantida per la tutèla judiciala. Sens qu'un jutge o contròtle, probablament sens que ni lo jutge pòsca arribar a o saber, informacion personala sensibla, que merita la maximala proteccion, poiriá èsser a l'accès de personas cuyas de bonas intencions i a pas perqué presuponer.
En aqueste moment, qualque lector poirà pensar que “ésto se fa en Grand Bretanha, França o Suécia, e nos afècta pas“. Se confonerà un autre còp.
“Ah, clar. Ven ara çò que se trigarà pas fòrça en aplicar aquesta politica.”
Manqui un autre còp: En Espanha s'aprovèt un Real Decrèt identic just fa ara tres ans, en 2005, per d'autre govèrn socialista e autoproclamado “progressista”.
Cossí pas, totas aquestas mesuras se prenon per protegir los dreches dels ciutadans, de ciutadans que veson coma lo sieu drech a l'intimitat despareis d'un jorn per un autre, sens cap gatge qu'aquestas de mesuras totalitarias sián efectivas.
Curiosament, totas aquestas de mesuras mai restrictivas e totalitarias venon de la man de govèrns “progressistas”. Qualquarren manca.
Fa uns mesos, Suécia complia el somni de la STASI, la policia secreta de l'Alemanya Oriental, de controlar absolutament tot.
L'estiu passat, França vió com un decretazo creava dues bases de dades que inclou informació variada sobre qualsevol ciutadà major de 13 anys amb algun tipus d'activitat pública.
Al setembre, just fa uns dies, va saltar la notícia referent a la integració europea en matèria de policia i recolección de dades de “intel·ligència”, incloent un àrea de cooperació entre la Unió Europea i els Estats Units dedicada a la “llibertat, la seguretat i la justícia”.
Ahir mateix succeïa a Londres el mateix. Un projecte pel qual el govern britànic vol emmagatzemar les dades d'absolutament totes les comunicacions dels seus ciutadans en honor de combatre el terrorisme, l'abús de menors, els assassinats i el tràfic de drogues.
La ministra de l'Interior britànica, la laborista Jacqui Smith, va voler parar la tempesta que ella mateix va deslligar al·legant que
la base de dades no va a incloure el contingut de les comunicacions o missatges, però si des d'on es realitzen i la identitat dels comunicants.
No obstant això, per molt que es pensi que si no es té accés a les converses les escoltes no són eficaces, ésto és completament fals.
Les dades que s'inclouran en aquesta base de dades es podrien denominar “traça privada”.
Sabent solament qui envia o rep mails, peticions de xat o trucades telefòniques, quan i des d'on, es poden aproximar afinitats polítiques, sentimentals, sexuals, religioses i fins i tot aspiracions professionals.
Es tracta d'informació personal, de dades que descriuen la intimitat, que la seva captura i utilització hauria d'estar garantida per la tutela judicial. Sense que un jutge ho controli, probablement sense que ni el jutge pugui arribar a saber-ho, informació personal sensible, que mereix la màxima protecció, podria estar a l'accés de persones les bones intencions de les quals no hi ha per què pressuposar.
En aquest moment, algun lector podrà pensar que “ésto es fa a Gran Bretanya, França o Suécia, i no ens afecta“. Una altra vegada s'equivocarà.
“Ah, clar. Ara ve el que no es trigarà molt a aplicar aquesta política.”
Fallo una altra vegada: A Espanya es va aprovar un Real Decret idèntic just fa ara tres anys, en 2005, per un altre govern socialista i autoproclamado “progressista”.
Com no, totes aquestes mesures es prenen per a protegir els drets dels ciutadans, ciutadans que veuen com el seu dret a la intimitat desapareix d'un dia per a un altre, sense cap garantia que aquestes mesures totalitàries siguin efectives.
Curiosament, totes aquestes mesures més restrictives i totalitàries vénen de la mà de governs “progressistes”. Alguna cosa falla.
Hace unos meses, Suécia cumplía el sueño de la STASI, la policía secreta de la Alemania Oriental, de controlar absolutamente todo.
El verano pasado, Francia vió como un decretazo creaba dos bases de datos que incluye información variada sobre cualquier ciudadano mayor de 13 años con algún tipo de actividad pública.
En Septiembre, justo hace unos días, saltó la noticia referente a la integración europea en materia de policía y recolección de datos de “inteligencia”, incluyendo un área de cooperación entre la Unión Europea y los Estados Unidos dedicada a la “libertad, la seguridad y la justícia”.
Ayer mismo sucedía en Londres lo mismo. Un proyecto por el cual el gobierno británico quiere almacenar los datos de absolutamente todas las comunicaciones de sus ciudadanos en aras de combatir el terrorismo, el abuso de menores, los asesinatos y el tráfico de drogas.
La ministra del Interior británica, la laborista Jacqui Smith, quiso parar la tormenta que ella mismo desató alegando que
la base de datos no va a incluir el contenido de las comunicaciones o mensajes, pero si desde donde se realizan y la identidad de los comunicantes.
Sin embargo, por mucho que se piense que si no se tiene acceso a las conversaciones las escuchas no son eficaces, ésto es completamente falso.
Los datos que se incluirán en esa base de datos se podrían denominar “traza privada”.
Sabiendo solamente quien envía o recibe mails, peticiones de chat o llamadas telefónicas, cuando y desde dónde, se pueden aproximar afinidades políticas, sentimentales, sexuales, religiosas e incluso aspiraciones profesionales.
Se trata de información personal, de datos que describen la intimidad, cuya captura y utilización debería estar garantizada por la tutela judicial. Sin que un juez lo controle, probablemente sin que ni el juez pueda llegar a saberlo, información personal sensible, que merece la máxima protección, podría estar al acceso de personas cuyas buenas intenciones no hay por qué presuponer.
En este momento, algún lector podrá pensar que “ésto se hace en Gran Bretaña, Francia o Suécia, y no nos afecta“. Otra vez se equivocará.
“Ah, claro. Ahora viene lo de que no se tardará mucho en aplicar esta política.”
Fallo otra vez: En España se aprobó un Real Decreto idéntico justo hace ahora tres años, en 2005, por otro gobierno socialista y autoproclamado “progresista”.
Cómo no, todas estas medidas se toman para proteger los derechos de los ciudadanos, ciudadanos que ven como su derecho a la intimidad desaparece de un día para otro, sin ninguna garantía que éstas medidas totalitarias sean efectivas.
Curiosamente, todas éstas medidas más restrictivas y totalitarias vienen de la mano de gobiernos “progresistas”. Algo falla.



October 26th, 2008 at 2:28 pm
Cuando leí la noticia en los medios ingleses, pensé: han tardado en trasponer la directiva europea en su legislación local, y parece que han copiado la española punto por punto.
Cuando leí la noticia en los medios españoles, pensé exactamente lo mismo que ponéis aquí: ¿de qué se extrañan, si es exactamente lo que se está haciendo en España desde hace ya un tiempo?
Vamos, que pensé, y perdonen por el anglicismo: WTF?!?
December 30th, 2008 at 10:17 pm
[...] estatales, en Esta Europa NO se habló también hace un tiempo (octubre de 2008) al respecto: La STASI europea se amplía. A falta de dos días para estrenar nuevo año, leemos en La vanguardia (vía Elliot) que pasado [...]