A principios de mes saltaba la notícia que la Agencia Española de Protección de Datos proponía “equilibrar” la protección de datos personales con los “derechos de autor”.
Antes, tanto en Francia como en Inglaterra, la polémica giraba entorno a las nuevas legislaciones destinadas a restringir tanto la privacidad de las personas como el acceso a Internet, ya que en esos dos “motores de Europa”, se aplican o proyectan leyes que permitirán que las sociedades privadas de gestión de derechos de autor suplanten al poder judicial en las decisiones sobre qué cosas se pueden descargar legalmente y qué cosas se considerarán “descargas ilegales”, obligando a los proveedores de acceso a internet a convertirse en policias y espiar el tráfico de cada uno de sus clientes.
Una vez las sociedades de gestión digan lo que para ellos es ilegal, y con los datos que proporcionen los proveedores, se mandarán avisos a los usuarios que se considere que descargan “contenidos ilegales”. Al tercer aviso, se les reducirá drásticamente la velocidad de conexión, o se les desconectará de la red permanentemente.
Esta tactica de tres avisos se presentó como propuesta de directiva por la Comisión Europea en forma de enmiendas al “Paquete Telecom”, también conocidas como “enmiendas torpedo”, que se votarán en Bruselas a finales de Septiembre.
Pero resulta que la Sociedad General de Autores y Editores, la conocida SGAE, ya lleva tiempo negociando en secreto con las operadoras telefónicas acerca de aplicar esta nueva norma en España, prescindiendo totalmente de lo que diga el Parlamento Europeo.
La misma SGAE afirma que las empresas telefónicas son receptivas a sus propuestas y que podrían llegar a un acuerdo en los proximos meses para acabar con la “cultura gratis”. El proximo paso será “implicar” al Gobierno para que convierta un pacto entre empresas en una ley, como ya pasó con el canon digital.
El hecho que una “entidad de gestión colectiva” de unos cuantos autores, pueda convertir sus demandas e intereses en ley, pasando por encima de los ciudadanos, dice mucho y muy malo. Si se aprueban las enmiendas torpedo, empresas como SGAE ya no tendrán que “implicar” a los diferentes Gobiernos europeos, ya que serán ellas las que dictarán las normas.
Se supone que en una democrácia existen tres poderes separados: ejecutivo, legislativo y judicial. Los ciudadanos eligen a un gobierno para que gestione una serie de cosas, y este gobierno se debe a sus ciudadanos, que al fin y al cabo son los que con sus votos les han puesto en ese lugar.
Lo que no se puede tolerar de ningún modo es que una “entidad de gestión colectiva” pase por encima de los ciudadanos de un país porque considere que sus ingresos económicos son insuficientes, presione a un gobierno para que legisle a su favor (suplantando así al poder legislativo), imponga castigos y penas a los ciudadanos (suplantando al poder judicial) y se embolse el dinero de los mismos ciudadanos en forma de impuestos encubiertos (suplantando al poder ejecutivo), impuestos que servirán para enriquecer a los gestores de derechos y a los pocos beneficiarios del privilegio mal llamado “propiedad intelectual”, cuando se supone que los impuestos van destinados a todos ciudadanos.
Hasta el momento, en las mesas electorales no se han visto papeletas de “SGAE”, por lo cual no se entiende cómo una entidad de gestión está ejerciendo los tres poderes de un estado que, se supone, debería gobernar por y para sus ciudadanos, y no para una entidad determinada.
A princípios de mês saltava a notícia que a Agência Espanhola de Protecção de Dados propunha “equilibrar” a protecção de dados pessoais com os “direitos de autor”.
Dantes, tanto em França como em Inglaterra, a polémica girava meio às novas legislações destinadas a restringir tanto a privacidad das pessoas como o acesso a Internet, já que nesses dois “motores de Europa”, se aplicam ou projectam leis que permitirão que as sociedades privadas de gestão de direitos de autor suplanten ao poder judicial nas decisões sobre que coisas se podem descargar legalmente e daí coisas considerar-se-ão “descargas ilegais”, obrigando aos provedores de acesso a internet a se converter em policias e espiar o tráfico da cada um de seus clientes.
Uma vez as sociedades de gestão digam o que para eles é ilegal, e com os dados que proporcionem os provedores, mandar-se-ão avisos aos utentes que se considere que descargan “conteúdos ilegais”. Ao terceiro aviso, reduzir-se-lhes-á drasticamente a velocidade de conexão, ou desligar-se-lhes-á da rede permanentemente.
Esta tactica de três avisos apresentou-se como proposta de directora pela Comissão Européia em forma de emendas ao “Pacote Telecom”, também conhecidas como “emendas torpedo”, que votar-se-ão em Bruxelas no final de Setembro.
Mas resulta que a Sociedade Geral de Autores e Editores, a conhecida SGAE, já leva tempo negociando em segredo com as operadoras telefónicas a respeito de aplicar esta nova norma em Espanha, prescindiendo totalmente do que diga o Parlamento Europeu.
A mesma SGAE afirma que as empresas telefónicas são receptivas a suas propostas e que poderiam chegar a um acordo nos proximos meses para acabar com a “cultura grátis”. O proximo passo será “implicar” ao Governo para que converta um pacto entre empresas numa lei, como já passou com o canon digital.
O facto que uma “entidade de gestão colectiva” de uns quantos autores, possa converter suas demandas e interesses em lei, passando acima dos cidadãos, diz muito e muito mau. Se aprovam-se as emendas torpedo, empresas como SGAE já não terão que “implicar” aos diferentes Governos europeus, já que serão elas as que ditarão as normas.
Supõe-se que numa democrácia existem três poderes separados: executivo, legislativo e judicial. Os cidadãos elegem a um governo para que gestione uma série de coisas, e este governo se deve a seus cidadãos, que afinal de contas são os que com seus votos lhes puseram nesse lugar.
O que não se pode tolerar de nenhum modo é que uma “entidade de gestão colectiva” passe acima dos cidadãos de um país porque considere que seus rendimentos económicos são insuficientes, pressione a um governo para que legisle a seu favor (suplantando assim ao poder legislativo), imponha castigos e penas aos cidadãos (suplantando ao poder judicial) e se embolse o dinheiro dos mesmos cidadãos em forma de impostos encobertos (suplantando ao poder executivo), impostos que servirão para enriquecer aos gestores de direitos e aos poucos beneficiarios do privilégio mau chamado “propriedade intelectual”, quando se supõe que os impostos vão destinados a todos cidadãos.
Até o momento, nas mesas eleitorais não se viram papeletas de SGAE “”, pelo qual não se entende como uma entidade de gestão está a exercer os três poderes de um estado que, se supõe, deveria governar por e para seus cidadãos, e não para uma entidade determinada.
A principios de mes saltaba a notícia que a Axencia Española de Protección de Datos propoñía “equilibrar” a protección de datos persoais cos “dereitos de autor”.
Antes, tanto en Francia como en Inglaterra, a polémica viraba contorna ás novas lexislacións destinadas a restrinxir tanto a privacidad das persoas como o acceso a Internet, xa que neses dous “motores de Europa”, aplícanse ou proxectan leis que permitirán que as sociedades privadas de xestión de dereitos de autor suplanten ao poder xudicial nas decisións sobre que cousas pódense descargar legalmente e que cousas consideraranse “descargas ilegais”, obrigando aos proveedores de acceso a internet a converterse en policias e espiar o tráfico de cada un dos seus clientes.
Unha vez as sociedades de xestión digan o que para eles é ilegal, e cos datos que proporcionen os proveedores, mandaranse avisos aos usuarios que se considere que descargan “contidos ilegais”. Ao terceiro aviso, reduciráselles drásticamente a velocidade de conexión, ou se lles desconectará da rede permanentemente.
Esta tactica de tres avisos presentouse como proposta de directiva pola Comisión Europea en forma de enmendas ao “Paquete Telecom”, tamén coñecidas como “enmendas torpedo”, que se votarán en Bruxelas a finais de Setembro.
Pero resulta que a Sociedade Xeral de Autores e Editores, a coñecida SGAE, xa leva tempo negociando en segredo coas operadoras telefónicas achega de aplicar esta nova norma en España, prescindindo totalmente do que diga o Parlamento Europeo.
A mesma SGAE afirma que as empresas telefónicas son receptivas ás súas propostas e que poderían chegar a un acordo nos proximos meses para acabar coa “cultura gratis”. O proximo paso será “implicar” ao Goberno para que converta un pacto entre empresas nunha lei, como xa pasou co canon digital.
O feito que unha “entidade de xestión colectiva” duns cantos autores, poida converter as súas demandas e intereses en lei, pasando por encima dos cidadáns, di moito e moi malo. Si apróbanse as enmendas torpedo, empresas como SGAE xa non terán que “implicar” aos diferentes Gobernos europeos, xa que serán elas as que dictarán as normas.
Suponse que nunha democrácia existen tres poderes separados: executivo, legislativo e xudicial. Os cidadáns elixen a un goberno para que gestione unha serie de cousas, e este goberno débese aos seus cidadáns, que á fin e ao cabo son os que cos seus votos puxéronlles nese lugar.
O que non se pode tolerar de ningún modo é que unha “entidade de xestión colectiva” pase por encima dos cidadáns dun país porque considere que os seus ingresos económicos son insuficientes, presione a un goberno para que legisle ao seu favor (suplantando así ao poder legislativo), impoña castigos e penas aos cidadáns (suplantando ao poder xudicial) e se embolse o diñeiro dos mesmos cidadáns en forma de impostos encubertos (suplantando ao poder executivo), impostos que servirán para enriquecer aos xestores de dereitos e aos poucos beneficiarios do privilexio mal chamado “propiedade intelectual”, cando se supón que os impostos van destinados a todos cidadáns.
Ata o momento, nas mesas electorais non se viron papeletas de SGAE “”, polo cal non #entender como unha entidade de xestión está exercendo os tres poderes dun estado que, suponse, debería gobernar por e para os seus cidadáns, e non para unha entidade determinada.
A principis de mes # # #el la notícia que l'Agéncia Espanhòla de Proteccion de Donadas prepausava “equilibrar” la proteccion de donadas personalas amb los “dreches d'autor”.
Abans, tant en França coma en Anglatèrra, la polemica virava entorn a las nòvas legislacions destinadas a restringir tant la privacidad de las personas coma l'accès dins Internet, doncas qu'en aquestes dos “de motors d'Euròpa”, s'aplican o projèctan de leis que permetràn que las societats privadas de gestion de dreches d'autor suplantatz al poder judicial en las decisions sobratz de quinas causas se pòdon descargar legalament e de quinas causas se consideraràn “de descargas illegalas”, en obligant als provedidors d'accès dins internet a se convertir en policias e espiar lo trafic de cadun de los sieus clients.
Un còp las societats de gestion digatz çò que per eles es illegala, e amb las donadas que proporcionen los provedidors, se comandaràn d'avises als usatgièrs que se considère que descargan “de contenguts illegales”. Al tresen avís, se lor redusirà drásticamente la velocitat de connexion, o se lor desconectará de la ret permanentament.
Aquesta tactica de tres avises se presentèt coma proposicion de directiva per la Comission Europèa en forma d'esmenas al “Paquet Telecom”, tanben conegudas coma “d'esmenas torpedo”, que se votaràn en Brusselles a de fins de Setembre.
Mas resulta que la Societat Generala d'Autors e Editors, la coneguda SGAE, pòrta ja temps en negociant en secrèt amb los operadors telefonics sus aplicar aquesta nòva nòrma en Espanha, en prescindint totalament de çò que diga lo Parlament Europèu.
La meteissa SGAE afirma que las entrepresas telefonicas son receptivas a las siás proposicions e que poirián arribar a un acòrd en los proximos de meses per acabar amb la “cultura gratuitament”. Lo proximo pas serà “implicar” dins lo Govèrn per que convertisca un pacte entre d'entrepresas en una lei, coma passèt ja amb lo canon digital.
Lo fach qu'una “entitat de gestion collectiva” d'unes cuantos d'autors, pòsca convertir las siás demandas e d'interèsses en lei, en passant per lo dessús dels ciutadans, ditz fòrça e fòrça dolent. Se s'apròvan las esmenas torpedo, d'entrepresas coma SGAE lor caldrà pas mai “implicar” dins los desparièrs Govèrns europèus, doncas que seràn elas es quaus dictaràn las nòrmas.
Se supausa qu'en una democrácia existisson tres poders separats: executiu, legislatiu e judicial. Los ciutadans escuelhon dins un govèrn per que gestione una seria de causas, e aqueste govèrn s'a d'a los sieus ciutadans, qu'a la fin e al cap son es quaus amb los sieus vòts lor an ponut en aqueste luòc.
Çò Que se pòt pas tolerar de cap manièra es qu'una “entitat de gestion collectiva” passatz per lo dessús dels ciutadans d'un país pr'amor que considère que las siás intradas economicas son insufisentas, pressionatz dins un govèrn per que legisle a lo sieu favor (en suplantant aital al poder legislatiu), impausatz de puniments e de penas als ciutadans (en suplantant al poder judicial) e se embolse los sòus dels meteisses ciutadans en forma d'impòstes encobèrts (en suplantant al poder executiu), d'impòstes que serviràn a enriquir als gestors de dreches e als paucs beneficiaris del privilègi mal cridat “proprietat intellectuala”, quand se supausa que los impòstes van destinats a totes ciutadans.
Fins al moment, en las taulas electoralas se son pas vistes de bilhetas de “SGAE”, per çò cual s'entend pas cossí una entitat de gestion exercís los tres de poders d'un estat que, se supausa, auriá de governar per e per los sieus ciutadans, e pas per una entitat determinada.
A principis de mes saltava la notícia que l'Agència Espanyola de Protecció de Dades proposava “equilibrar” la protecció de dades personals amb els “drets d'autor”.
Abans, tant a França com a Anglaterra, la polèmica girava entorn a les noves legislacions destinades a restringir tant la privadesa de les persones com l'accés a Internet, ja que en aquests dos “motors d'Europa”, s'apliquen o projecten lleis que permetran que les societats privades de gestió de drets d'autor suplanten al poder judicial en les decisions sobre quines coses es poden descarregar legalment i quines coses es consideraran “descarregues il·legals”, obligant als proveïdors d'accés a internet a convertir-se en policias i espiar el tràfic de cadascun dels seus clients.
Una vegada les societats de gestió diguin el que per a ells és il·legal, i amb les dades que proporcionin els proveïdors, es manaran avisos als usuaris que es consideri que descarreguen “continguts il·legals”. Al tercer avís, se'ls reduirà drásticamente la velocitat de connexió, o se'ls desconnectarà de la xarxa permanentment.
Aquesta tactica de tres avisos es va presentar com proposta de directiva per la Comissió Europea en forma d'esmenes al “Paquet Telecom”, també conegudes com “esmenes torpedo”, que es votaran a Brussel·les a la fi de Setembre.
Però resulta que la Societat General d'Autors i Editors, la coneguda SGAE, ja porta temps negociant en secret amb les operadores telefòniques sobre aplicar aquesta nova norma a Espanya, prescindint totalment del que digui el Parlament Europeu.
La mateixa SGAE afirma que les empreses telefòniques són receptives a les seves propostes i que podrien arribar a un acord en els proximos mesos per a acabar amb la “cultura gratis”. El proximo pas serà “implicar” al Govern perquè converteixi un pacte entre empreses en una llei, com ja va passar amb el cànon digital.
El fet que una “entitat de gestió col·lectiva” d'uns quants autors, pugui convertir les seves demandes i interessos en llei, passant per sobre dels ciutadans, diu molt i molt dolent. Si s'aproven les esmenes torpedo, empreses com SGAE ja no hauran d'implicar “” als diferents Governs europeus, ja que seran elles les quals dictaran les normes.
Se suposa que en una democrácia existeixen tres poders separats: executiu, legislatiu i judicial. Els ciutadans trien a un govern perquè gestioni una sèrie de coses, i aquest govern s'ha dels seus ciutadans, que a la fi i al cap són els quals amb els seus vots els han posat en aquest lloc.
El que no es pot tolerar de cap manera és que una “entitat de gestió col·lectiva” passada per sobre dels ciutadans d'un país perquè consideri que els seus ingressos econòmics són insuficients, pressioni a un govern perquè legisle al seu favor (suplantando així al poder legislatiu), imposi càstigs i penes als ciutadans (suplantando al poder judicial) i es embolse els diners dels mateixos ciutadans en forma d'impostos encoberts (suplantando al poder executiu), impostos que serviran per a enriquir als gestors de drets i als pocs beneficiaris del privilegi mal anomenat “propietat intel·lectual”, quan se suposa que els impostos van destinats a tots ciutadans.
Fins al moment, en les taules electorals no s'han vist paperetes de “SGAE”, per la qual cosa no s'entén com una entitat de gestió està exercint els tres poders d'un estat que, se suposa, hauria de governar per i per als seus ciutadans, i no per a una entitat determinada.
A principios de mes saltaba la notícia que la Agencia Española de Protección de Datos proponía “equilibrar” la protección de datos personales con los “derechos de autor”.
Antes, tanto en Francia como en Inglaterra, la polémica giraba entorno a las nuevas legislaciones destinadas a restringir tanto la privacidad de las personas como el acceso a Internet, ya que en esos dos “motores de Europa”, se aplican o proyectan leyes que permitirán que las sociedades privadas de gestión de derechos de autor suplanten al poder judicial en las decisiones sobre qué cosas se pueden descargar legalmente y qué cosas se considerarán “descargas ilegales”, obligando a los proveedores de acceso a internet a convertirse en policias y espiar el tráfico de cada uno de sus clientes.
Una vez las sociedades de gestión digan lo que para ellos es ilegal, y con los datos que proporcionen los proveedores, se mandarán avisos a los usuarios que se considere que descargan “contenidos ilegales”. Al tercer aviso, se les reducirá drásticamente la velocidad de conexión, o se les desconectará de la red permanentemente.
Esta tactica de tres avisos se presentó como propuesta de directiva por la Comisión Europea en forma de enmiendas al “Paquete Telecom”, también conocidas como “enmiendas torpedo”, que se votarán en Bruselas a finales de Septiembre.
Pero resulta que la Sociedad General de Autores y Editores, la conocida SGAE, ya lleva tiempo negociando en secreto con las operadoras telefónicas acerca de aplicar esta nueva norma en España, prescindiendo totalmente de lo que diga el Parlamento Europeo.
La misma SGAE afirma que las empresas telefónicas son receptivas a sus propuestas y que podrían llegar a un acuerdo en los proximos meses para acabar con la “cultura gratis”. El proximo paso será “implicar” al Gobierno para que convierta un pacto entre empresas en una ley, como ya pasó con el canon digital.
El hecho que una “entidad de gestión colectiva” de unos cuantos autores, pueda convertir sus demandas e intereses en ley, pasando por encima de los ciudadanos, dice mucho y muy malo. Si se aprueban las enmiendas torpedo, empresas como SGAE ya no tendrán que “implicar” a los diferentes Gobiernos europeos, ya que serán ellas las que dictarán las normas.
Se supone que en una democrácia existen tres poderes separados: ejecutivo, legislativo y judicial. Los ciudadanos eligen a un gobierno para que gestione una serie de cosas, y este gobierno se debe a sus ciudadanos, que al fin y al cabo son los que con sus votos les han puesto en ese lugar.
Lo que no se puede tolerar de ningún modo es que una “entidad de gestión colectiva” pase por encima de los ciudadanos de un país porque considere que sus ingresos económicos son insuficientes, presione a un gobierno para que legisle a su favor (suplantando así al poder legislativo), imponga castigos y penas a los ciudadanos (suplantando al poder judicial) y se embolse el dinero de los mismos ciudadanos en forma de impuestos encubiertos (suplantando al poder ejecutivo), impuestos que servirán para enriquecer a los gestores de derechos y a los pocos beneficiarios del privilegio mal llamado “propiedad intelectual”, cuando se supone que los impuestos van destinados a todos ciudadanos.
Hasta el momento, en las mesas electorales no se han visto papeletas de “SGAE”, por lo cual no se entiende cómo una entidad de gestión está ejerciendo los tres poderes de un estado que, se supone, debería gobernar por y para sus ciudadanos, y no para una entidad determinada.



August 20th, 2008 at 12:14 pm
Estoy completamente de acuerdo con el artículo. Sólo querría hacer un matiz:
La SGAE no es una empresa. Es una “entidad de gestión colectiva” de derechos, es decir, un sindicato de beneficiarios de ese privilegio estatal llamado “propiedad intelectual”.
August 20th, 2008 at 12:16 pm
Corregido. Gracias por el aviso!
August 20th, 2008 at 6:09 pm
Igual que esta Red, mi respuesta en el blog. Es hora de decir esta Europa no, pero además de las respuestas contestatarias, creo que deberíamos encontrar respuestas prácticas y alternativas.
Desde ya mi colaboración es comprometida en estas líneas de actuación.
Saludos y nos leemos!
Gustablog
August 30th, 2008 at 12:23 pm
[...] Per si alg
September 5th, 2008 at 9:51 am
[...] y Reino Unido, y como vienen reclamando en España las entidades gestoras de derechos de autor, que ya están negociando acuerdos con los proveedores, saltándose cualquier legislación y todos los poderes del [...]